فردای نو

کروبی در نشست خبری اش با مرتضی حیدری بیش از چیزی که از او در دوره ی قبل دیده بودیم پخته و سنجیده سخن گفت . او همچنین در پاسخ به حیدری در خصوص سوال اختصاصی اش در مورد اقتصاد کشور به ایراد صدا و سیما در مورد اینکه اینگونه مناظره ها باید بین کارشناسان و تیم های اجرائی و فکری کاندیداها برگزار شود اعتراض کرد .

مستندی که با محوریت احمدی نژاد ساخته شده بود نیز ۸خردادماه (جمعه شب ) از شبکه ی یک پخش شد . مستندی بود که تمام تلاشش این بود که نشان دهد وی حتی یک لحظه هم در این چهار سال آرام نگرفته است . این مستند با افکت بسیار زیبا و غم انگیزی که احساس نزدیکی بیننده را به این کاندیدای (محترم!) القاء می کرد همراه بود . گریه های پیر زنی که خانه ای برایش تدارک شده بود  . . . گریه های دختر شهیدی که وی را پدر خود می خواند . . . گریه های پسری که بالای جایگاه با رئیس جمهور ایستاده بود و برای همشهریانش دست تکان می داد . . . گریه های دختری که قهرمان تنیس و ساکن فرانسه بود و وی را قهرمان ملی می خواند . . . نمی دانم کجای این فیلم را باید برای انتقاداتی که خیل کارشناسان داخلی و خارجی از ایشان می کردند و می کنند پر می کردند . . . البته اگر ایشان در آن جلسات پاسخ محکمی به منتقدین میداد و کسی به گریه می افتاد حتما آنرا نیز پخش می کردند .