تبليغاتX
فردای نو

فردای نو

داستان ...شرح احوال شخصی و نظرات اجتماعی

کارنامه ی بیست ماهه و . . . وداع با 86

                        کارنامه ی بیست ماهه و . . . وداع با 86

. . . واکنون دقیقا بیست ماه از اولین مطلبی که در فردای نو گذاشته شد می گذرد .

در این مدت نه چندان کوتاه توانستم از این رهگذر اکثر داستان های کوتاه و نیمه کوتاه ام را منعکس و نظر خواهی کنم . از دوستانی که در این مدت لطف داشتند و نظرات انتقادی شان راخصوصا در عرصه ی داستان نویسی ثبت فرمودند ممنونم  .

۸۶ هم تمام شد . . .

از هم اکنون سبزترین روزها را برای شما آرزو مندم :

سر سبزترین بهار تقدیم تو باد                     آوای خوش هزار تقدیم تو باد

داستان شماره ۱: نظر                              داستان شماره ۲: باران 

 داستان شماره ۳:آلزایمر                          داستان شماره ۴:آخر چگونه؟! 

داستان شماره ۵ : قدر                             داستان شماره ۶ : گواه 

داستان شماره ۷ : شهروند                        داستان شماره ۸: حکمت

 داستان شماره ۹ :تکرار                          داستان شماره ۱۰ :فردا

داستان شماره ۱۱: ماندگار                        داستان شماره 12: مرور

داستان قضاوت 13: قضاوت                    داستان شماره 14 : ساعت پنج و هفت دقیقه

داستان شماره ۱۵ : تنها                          داستان شماره 16 : اعتنا

داستان شماره 17 : یک داستان بدون نام      داستان شماره 18 : تابستون

داستان شماره ۱۹ : ناگزیر                      داستان شماره 20 : آرزو 

داستان شماره 21 : وداع                        داستان شماره 22 : نقد- نسیه - نیمه شب 

داستان شماره 23 : همراه                       داستان شماره 24 : گره کور

داستان شماره 25 : چه رویای قشنگی         داستان شماره 26 : تو     

داستان شماره 27 : داستان عشق               داستان شماره 28 : عشق

داستان شماره 29 : مادر                             داستان شماره 30 : آشفته

داستان شماره 31 : خانه ای به وسعت جهان    داستان شماره 32 : دلتنگی

داستان شماره 33 : طپش                      

 

+ نوشته شده در  86/12/25ساعت 18:55  توسط محمد طاهری   | 

داستان کوتاه : طپش

طپش
از سر کوچه پیچید .
 مدرسه ها تعطیل شده بود .
سعی کرد حواسش را از سر و صدای بچه ها پرت کند . بارها با خودش قرار گذاشته بود ساعت تعطیلی بچه ها ازخانه بیرون نرود ، اما گاهی از ناچاری مجبور می شد همین ساعتها برای خرید بیرون بزند .
چهاردهمین سال زندگیش را با " خاتون " بدون فرزند پشت سر می گذاشت .
چشمش را از بچه ها برگرداند ؛ طوری که وانمود کند توجهی به آنها ندارد . . .
. . . نان خرید و روانه ی خانه شد .
بچه ها هنوز دسته دسته از مدرسه بیرون می آمدند .
عده ای کیفهایشان را گوشه ی دیوار روی هم گذاشته بودند و گرم وپرسر وصدا ، مشغول بازی هفت سنگ بودند .
. . . صدایی شنید :
-         " آقا یه ذره نون می دین ؟ "
. . . اخم کرد و رویش را برگرداند . پسر بچه جا خورد ، سریع دور شد ودوباره به صف هفت سنگ پیوست .
. . .
دقایقی بعد که بچه ها خسته از بازی ، می خواستند به خانه برگردند ، دو تکه ی بزرگ نان روی کیفها گذاشته شده بود .
به خانه رفت :
_ "خاتون ! سلام . . . من اومدم . . . گرسنه بودم توی راه چند لقمه نان خوردم "
 . . . خاتون به ساعت نگاه کرد .
+ نوشته شده در  86/12/15ساعت 21:42  توسط محمد طاهری   | 

داستان کوتاه : دلتنگی

بیش از یکماه بود که یکدیگر را ندیده بودیم.می گفت:
"خیلی دلم برایت تنگ شده"
 بی قراری من هم دست کمی از او نداشت. . .  برای دیدنش روز شماری می کردم. گفته بود آخر هفته می آید.
پنجه ی تیز بیماری روی شانه ام افتاد و مرا رنجور و مریض گوشه ی خانه ام زمین گیر کرد . روز تعطیلی آمد حالا دیگه برای دیدنش ساعت شماری می کردم...ولی او نیامد!
روز بعد شنیدم بخاطر ترس از واگیر داشتن بیماری به دیدن من نیامده!!!
هنوز صدایش درگوشم مانده ...
"دلم خیلی برات تنگ شده"

+ نوشته شده در  86/12/07ساعت 11:23  توسط محمد طاهری   |