فردای نو

از مسیر زادگاه دکتر علی شریعتی رد شدم و هر بار از این مسیر گذشتم . . .

به دستم رسيد و چه زيبا كتابي بود به نام . . .

حکیمی را پرسیدند : " زچه رو همیشه دم فرو بسته ای و سخنی نمی گویی ؟! "

با دست اشارت کرد که :  " خاموش ! خاموش ! "

کسی گفت :  " او احمقی بیش نیست ،بیهوده حکیم خوانندش . "

با سر اشارتی که  : " آری ! آری ! "