فردای نو

. . . و گفتم : "با خودم تنها كنم "

جايي بودم ......با كساني ... باهاشون حرف زدم ... با همه شون ...

ماندگار

آن شب مثل خیلی شبهای دیگربا تشر وبد خلقی پدر خوابید . فرداي آن روز . . .

 یکی ازآخرین روزهای جنگ جهانی دوم وقتی پدر به دستور سران ارتش برای اعزام به مناطق جنگی از خانه بیرون می رفت با همان زبان کودکانه ازپدرپرسید:

تکرا ر

صندلی اش را رو به پنجره ی اتاق گرداند

اولین روزی را که ؛ کارکرد را به خوبی به یاد آورد :