تبليغاتX
فردای نو

فردای نو

داستان ...شرح احوال شخصی و نظرات اجتماعی

داستان کوتاه : ... قدر!

 

شبای قدر چه شبای خوبیه درست مثل شبای عید نوروز درست مثل شبای عاشورا وتاسوعا.من این شبا رو خیلی دوست دارم .انگار آدما یه جور دیگه میشن انگار خوب میشن انگار بیشتر میفهمن .انگار. . . توی این جور شبا اصلا احساس تنهایی نمیکنم .اصلا احساس غریبی نمی کنم .شبای تاسوعا و عاشورا چند متر به چند متر آب خنک وشربت پخش میکنن و خیلی جاها غدا میدن . آخرین شب قدر بیشتر از همه شبای دیگه شلوغه .بیشتر از همه ی شبای دیگه  توی خیابونا آدم هست.وبیشتر از همه ی شبای دیگه خوشحالم .

. . . دیشب هم آخرین شب قدر بود .خیلی شلوغ بود .ایستگاههای چایی و  غذا برای سحری خیلی زیاد بود . چند تا گونی لیوان یه بار مصرف جمع کردم . تا جایی که تونستم چایی و شربت خوردم کلی غذا گرفتم . دیشب اصلا توی خیابون احساس تنهایی نکردم .خیلی ها صدقه دادند . خیلی خوب بود . . . خیلی خوب . . . حتی خوبتر از شبای تاسوعا و عاشورا . . . من قدر این شبارو میدونم .

+ نوشته شده در  85/07/27ساعت 13:49  توسط محمد طاهری   | 

داستان :آخر چگونه؟!

    

                                         . . . آخر چگونه ؟!  . . .            

 

                    دود سيگاركه بالا گرفت ، صداي در بلند شد ؛

                     دررا كه باز كرد ، گفت :

                    - « آمدم آخرين نامه ام رو بدهم  و  . . . بروم »

                     نامه را باز كرد ؛ نوشته شده بود :

                  - « من دارم ميرم ؛ نمي آيي ؟! »

                   اشكش سرازير شد . با خود گفت : (( آخر چگونه ؟! ))

                  چند شب در اوهام ِ رفتن بود .

                 عاقبت آخرين ساعتهاي شب پنجم صداي هياهو شنيد ،

                  سرراازپنجره بيرون كرد :

                 - (( واي خداي من ! چقدر تورسفيد به سرش قشنگ بود !!))

                 پنجره را بست .

                 بارها زمزمه كرد :(( آخر چگونه ؟! ))

+ نوشته شده در  85/07/10ساعت 17:34  توسط محمد طاهری   | 

داستان کوتاه : آلزایمر

                                                     آلزایمر

همه جا رو تميز كرد .

بهترين ميوه هاي فصل رو خريد.

توي سبد بزرگي چيد .يك جعبه بزرگ پر از نون خامه اي هم گرفت ،آخه بچه ها خيلي نون خامه اي دوست دارند.

...چند ساعت از ظهرگذشته بود كه تقريباهمه چيزآماده بود.

اتاق را نيمه گرم كرد كه كسي سرما نخورَد .

چراغها را روشن كرد.

نمي دانست غذاي موردعلاقه ي هركس چيست ؟!،براي همين هم شام سفارش نداد.

. . . حتماً بچه هاپيتزارا بيشتر دوست دارند.

به اندازه ي كافي بشقاب ،چاقووچنگال به اتاق پذيرايي آورد.

يك قوري بزرگ چاي دم كرد.

. . . اوه،داشت يادش ميرفت كه بايد شير هم گرم گند.

 توي هواي گزنده ي پاييز چه مي چسبيديك فنجان شير داغ ونون خامه اي با اون همه شيطنت بچه ها!! . . .

شيرراروي شعله ي آرام گاز گذاشت.

ديگه همين حالاهاسرو كله شان پيدا ميشود.

. . . صداي ماشين آمد.

. . . آره. . . !انگارخودشونن !

صداي زنگ ،وجودش راسرشاركرد.

سريع جلوي آينه ي تمام قدكنار كاناپه رفت . به موهاي كم پشت وتوخالي اش دستي كشيد،كمربندش رامحكم

 تركرد.

يكبارديگرهمه چيز رااززيرنظرگذراند .

. . . آره ،همه چي مرتبه . . . فقط بايد مواظب باشه شير سر نره .

چه شوري خواهد داشت اگه ...

اف اف  را برداشت :

- « سلام آقاي منتصري ! ما دم در منتظر ميمونيم تا تشريف بيارين ... فقط لطفا يه كم سريعتر .ممنونم »

... صداي آشنايي بود !! لحظه اي ترديد كرد ؛ پالتو وعصايش را برادشت .

قبل از بيرون رفتن صدايي از آشپزخانه شنيد :

- « آه !  . . . باز هم سررفت ! »

سوارماشين شد .

ماشين كه امتداد كوچه راميپيمود باز هم مثل هميشه گفت :

 

 

-« منتظر بچه ها بودم ... نميدونم خبر دارن من دارم ميرم بيرون يا نه ؟! نميدونم سپردم كه نگران من نشن يا نه ؟! »

وراننده مثل هميشه پاسخ گفت :

-          « بله آقا ! بعله من خودم خبرشون ميكنم »

روي ماشين نوشته شده بود :

                                       " آسايشگاه سالمندان "

+ نوشته شده در  85/07/10ساعت 17:27  توسط محمد طاهری   |